2012/Jun/22

ฉลองวันเกิด


                ขณะนี้เป็นเวลาสิบหกนาฬิกา และมันคงแปลกดีที่วันที่อากาศครึ้มฟ้าครึ้มฝนแบบนี้จะเป็นวันที่ผมกำลังจะเกิดมาลืมตาดูโลกเมื่อสิบแปดปีก่อน  ทั้งที่สิ่งที่ผมกำลังทำตอนนี้คือการขับรถเก๋งคันหรูที่ได้มาจากวันนี้เมื่อปีที่แล้ว  เสียงล้อลั่นเอี๊ยด เบรกรถคันโก้ให้หยุดอยู่กับที่  ผมก้าวเท้าลงมาพร้อมกับความรู้สึกตื่นเต้นลึกๆในใจ แม้มันจะเป็นความรู้สึกแบบเดิมๆ ทุกๆปี  ณ เวลานี้  ร่างของแม่กำลังเจ็บท้อง เมื่อสิบแปดปีก่อน

                สายฝนเริ่มโปรยปรายลงมาช้าๆ  ถ้านี่เป็นหนังดราม่าคงเป็นฉากที่พระเอกกำลังยืนมองท้องฟ้าด้วยความรู้สึกเศร้าหมองในใจ  แต่ไม่ใช่กับผมในวันนี้  เพราะมันใกล้จะถึงช่วงเวลาสำคัญที่ผมมีความสุขกับมันทุกปี ทุกๆปีที่เปลี่ยนแปลงรายละเอียดเล็กๆน้อยๆ จากเดิมที่ผมอยู่กับคนใกล้ชิดที่สุดของผม  เปลี่ยนแปลงเป็นเพื่อนสมัยมัธยม แปรเปลี่ยนเป็นเพื่อนมหาลัย มันแปลกดีที่คนเราเคยชินกับความเปลี่ยนแปลงในรายละเอียดเล็กๆน้อยๆ ที่เข้ามาในชีวิต ณ เวลานี้  ความเจ็บปวดกำลังแผ่ซ่านไปทั่วร่างของแม่ เมื่อสิบแปดปีก่อน

                ผมก้มลงมองดูนาฬิกา  อีกไม่กี่นาทีชีวิตน้อยๆเมื่อสิบแปดปีที่ผ่านมากำลังจะลืมตาดูโลก  ผมคว้าลูกบิดประตูร้านอาหารเอาไว้ด้วยความรู้สึกตื่นเต้น  มันอาจจะเหมือนกับความรู้สึกแบบเดียวกันทุกๆปีที่ผมฉลองให้กับวันนี้  ซึ่งมันแตกต่างจากที่ผ่านๆมา  เพราะคราวนี้ผมมีเพื่อนใหม่  เพื่อนมหาลัย เพื่อนในคณะ มาร่วมสังสรรค์ให้กับผมในวันนี้  ผมนึกภาพความรู้สึกของช่วงเวลาที่ก้าวผ่านประตูเบื้องหน้าไปด้วยใจลุ้นระทึกและคาดหวัง  ถึงแม้มันจะเป็นความหวังเล็กๆน้อยว่าจะมีเพื่อนมามากมาย  มีรุ่นพี่ รุ่นน้องหรือเพื่อนๆจากโรงเรียนเก่ามาร่วมกันแสดงความยินดี ณ เวลานี้ มีเพียงเสียงกัดฟันทนด้วยความเจ็บปวด เมื่อสิบแปดปีก่อน 

                ลูกบิดหมุน  ประตูเปิดออก ผมก้าวขาข้ามผ่านแสงสว่างด้านหลังสู่ความมืดมิดเบื้องหน้า  ภายในร้านเงียบสงบไร้แสงไฟ  ไร้เสียงผู้คน  มีเพียงตัวผมกับความมืดที่มองอะไรไม่เห็น  ทุกอย่างหยุดนิ่ง  ประตูถูกดีดกลับตามแรงผลักของลูกสูบ และปิดสนิทลง  ไร้แสงไฟ ไร้เสียงผู้คน ในหัวมีแต่ความคิดที่ว่า “วันนี้คงไม่มีใครมา....”   ณ เวลานี้ เสียงกรีดร้องสุดท้ายดังลั่นเมื่อสิบแปดปีก่อน  ชีวิตของผมได้เริ่มต้นขึ้น

                แสงไฟถูกเปิด  ผู้คนมากมายที่ผมรู้จักยืนรายล้อมตัวผมพร้อมกับรอยยิ้มบนหน้า  เค้กก้อนใหญ่ตั้งเด่นเป็นสง่าอยู่ท่ามกลางห้องที่กว้างใหญ่  เสียงปรบมือเกรียวกราวดังสนั่นไปทั่วทั้งห้อง  ริบบิ้นระย้ามากมายถูกโปรยปรายออกมา เพื่อนๆและคนรู้จักต่างร้องแสดงความยินดี พร้อมตะโกนเป็นเสียงเดียวกันว่า...  “สุขสันวันเกิดจ๊ะ”  แม่กระซิบข้างหูผม  ณ เวลานี้ เมื่อสิบแปดปีก่อน

 



นาค
View full profile


ShoutMix chat widget
free counters